شروع آن خاطرات

یه مدته که دیگه خیلی بهترم. یعنی قبل از شروع امتحانات به این حس رسیدم و از اون گیجی در اومدم. بالاخره درس ها که همیشه هست، فک کنم تا آخر زندگیم هم همراهم باشه این حساب و کتاب، اصن کارم اینجوریه... ولی یاد گرفتم که ازش لذت ببرم، بالاخره همون چیزیه که میخواستم و بهش علاقه دارم. حتی دیگه از نمره ها ناراحت نمیشم وقتی مطمینم بالای نوزده میگیرم و استاد، نمره ای بالای چهارده یا پانزده نمیده، یاد گرفتم خودم که درسو یاد گرفتم و مطمئن شدم تو آینده به دردم میخوره، دیگه نمره رو بذارم به حساب معلوم شدن شخصیت استاد! به جاش از مطالب و کلاسها لذت ببرم... وقتی آدمای بی هدف شروع آن خاطرات...

سلاو جه رگه!

گه یشتینه مانگی له دایک بوونت...

زورم بیر کردوی.

جاران، بیر کردنه که م ئیشی وابستگی و عادت بوو زورتر.

به لام، ئیستا که عادت و وابستگیم له بین چوه و ئه وینی خه ست ماوه ته وه، ئه وینت و بیر کردنت تامیکی دیکه ی هه یه...

جه رگی من خه ریکی چی؟!

ئه و دفعه ی مطمئنم که احساسیکی خالی نیه و خوشم ده وی!

روژی له دایک بوونت پیروز... :) +++

شروع آن خاطرات...

ول می کنم دنیا را ...

قهوه ام یخ کرد!

شروع آن خاطرات...